Όπως κάθε φορά που πρόκειται για μεγάλη βόλτα,έτσι και τώρα δεν βλέπω την ώρα να ξεκινήσω. Παρασκευή 23 Αυγούστου 2024 και τελειώνοντας τη δουλειά το μεσημέρι δεν με χωρούσε ο τόπος. Αυτή τη φορά, μία από της ελάχιστες ,θα είχα και συνεπιβάτη. Η συνεπιβάτης ήταν μία φίλη που είχε ανέβει ελάχιστες φορές σε μοτοσυκλέτα και η μεγαλύτερη βόλτα που είχε κάνει ήταν μία απόσταση 400 χιλιομέτρων. Έπειτα από αυτό το τέστ σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσε να έρθει μιας και ξετρελάθηκε με την ιδέα, όπως κι εγώ. Δεν θα ήθελε να γίνει γνωστό το όνομα της οπότε θα αναφέρομαι σ αυτή με ένα Δ στις περιγραφές μου.
Η Δ λοιπόν είναι πολύ θετικός, δεκτικός και υπέροχος χαρακτήρας που δεν γκρινιάζει ποτέ και της αρέσει η περιπέτεια γι αυτό και σκέφτηκα ότι δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα στη βόλτα όπως και έγινε.
Παρασκευή μεσημέρι όπως είπαμε και δεν με χωράει ο τόπος.Είχαμε κανονίσει με τη Δ να ξεκινήσουμε Σάββατο πρωί, αλλά την καλώ στο τηλέφωνο και μου λέει πώς κι αυτή είναι ανυπόμονη όπως κι εγώ.
Πρίν τις επτά το απόγευμα ήταν σπίτι μου με τα πράγματα της. Η μοτοσυκλέτα ήταν ήδη φορτωμένη με τα κοινόχρηστά μας , μουσαμάδες , σκηνή,καρεκλακια, σχοινί για άπλωμα ρούχων κλπ γνωστά αντικείμενα για κάμπινγκ. Είχαμε σκεφθεί πώς θα ήταν ωραία να περνούσαμε κάποια βράδια στη φύση οπότε χρειαζόμασταν όλο τον εξοπλισμό κάμπινγκ για διαμονή και μαγειρική + προμήθειες.
Τακτοποιήσαμε και φορτώσαμε τα προσωπικά μας μέχρι τις 7 και 30 που ξεκινήσαμε με σκοπό να μοιράσουμε τα χιλιόμετρα που είχαμε κανονίσει για πρώτη ημέρα και ήταν πάνω από 1000.
Μην ξεχάσω πώς πριν ξεκινήσουμε είχα αλλάξει λάδια - φίλτρο στη μοτοσυκλέτα, ρύθμισα πιέσεις στα ελαστικά, έσφιξα αναρτήσεις και έπλυνα - γρασσαρα πολύ καλά την αλυσίδα.
Ο προορισμός - όνειρο μας ήταν να φθάσουμε Κρακοβία από το επαρχιακό δίκτυο ώστε να αφομοιώσουμε την αρχιτεκτονική ,την κουλτούρα και την καθημερινότητα των χωρών που θα διασχίσουμε.
Με συνοπτικές διαδικασίες και τη γνωστή διαδρομή για Θήβα φθάσαμε κατά τις δέκα το βράδυ στο φιλόξενο όρος Καλλίδρομο όπου δεν στήσαμε σκηνή και προτιμησαμε να κοιμηθούμε στις αιώρες μας για πιο εύκολα , γρήγορα και δροσερά μιας και οι καύσωνες του Αυγούστου μας είχανε τσακίσει για αρκετές ημέρες , άλλωστε η σκηνή και οι υπνοσακοι που πήραμε ήταν χειμερινοί, οπότε αιώρα και φύση.
Ξύπνημα νωρίς μετά από έναν υπέροχο δροσερό και ήσυχο ύπνο στην αιώρα. Μαζεύουμε γρήγορα για να ξεκινήσουμε νωρίς.
140 χιλιόμετρα περίπου διανύσαμε εχθές και για σήμερα έχουμε πολλά πολλά περισσότερα. Συνεχίζουμε τον χωματόδρομο που πήραμε εχθές με κατεύθυνση Ανατολικά ώστε να πέσουμε απο το βουνό κοντά στα Καμμένα Βούρλα. Βρήκαμε κατά τις 7 το πρωί καφεδάκι στο καφενείο ενός μικρού χωριού κοντά στις Θερμοπύλες.
Απολαύσαμε καφέ και πρωινό και φεύγουμε απο την παλιά εθνική πάντα για Λαμία , Δομοκό, Σέρβια και προορισμό το τελωνείο της Νίκης. Από εκεί θα μπαίναμε Σκόπια ,θα τα διασχίζαμε ,θα περνούσαμε και το Κόσσοβο για να κάνουμε διανυκτέρευση κάπου κοντά στο Νοβι Παζαρ της Σερβίας.
Μια σύντομη στάση στην πηγή στο Δομοκό για τσιγάρο και η επόμενη ήταν στην πηγή της Ελασσόνας για κολατσιό και ξεκούραση πριν τα πρώτα σύνορα που θα διασχίζαμε στη βόλτα μας.
Τέλος η στάση και ξανά στη μοτοσυκλέτα για να φτάσουμε στον τελωνειακό σταθμό της Νίκης μέσο Κοζάνης , Αμυνταίου. Δεν υπήρξε καθυστέρηση στα σύνορα αν και ήταν ήδη μεσημέρι οπότε μάλλον σταθήκαμε τυχεροί και συνεχίσαμε για την πρωτεύουσα, είχαμε αρκετό δρόμο μπροστά μας μέχρι να φτάσουμε να μπούμε Σερβία κοντά στο novi pazar όπου ήταν ο σημερινός μας προορισμός..
Επόμενη στάση για ανεφοδιασμό σε τροφή και καύσιμα ήταν μέσα στην πρωτεύουσα των Σκοπίων που σαν πόλη και να μην την επισκεφθείς ,δεν χάνεις κάτι. Άσχημη, κακοχτισμενη και βρώμικη. Φάγαμε όμως ένα πολύ νόστιμο μπέργκερ που μας λύτρωσε απο την πείνα μας.
Η ώρα είχε πάει σχεδόν έξι το απόγευμα και είχαμε αρκετά χιλιόμετρα μπροστά μας , παρά την κούραση και τη ζαλάδα που είχαμε από τη ζέστη του μεσημεριού ξεκινήσαμε να φύγουμε από την πρωτεύουσα και να κατευθυνθούμε βόρεια προς Κόσοβο όπου δεν αργήσαμε να μπούμε και δεν θυμάμαι αν βγάλαμε ασφάλεια για τη μοτοσυκλέτα. Συνήθως σε τέτοια μικρά κρατίδια σου βγάζουν ασφάλεια μηχανής δική τους στα σύνορα για να τσιμπισουν το δεκαευρο απο τους επισκέπτες όπως και σε κάποιες άλλες χώρες χρειάζεσαι τη βινιετα.
Πρίστινα δεν σταματήσαμε γιατί η ώρα ηταν περασμένη και σε λίγο θα νυχτωνε, έτσι συνεχίσαμε στον Μ2 για Μιτρόβιτσα και τα σύνορα με Σερβία. Η διαδρομή δεν έλεγε και πολλά μέχρι που φθάσαμε κοντά στα σύνορα όπου για κάποια χιλιόμετρα ταξιδεύεις δίπλα στην όχθη μια λίμνης Gazivoda Lake. Επάνω σ αυτή τη διαδρομή είναι και τα σύνορα όπου εμείς φθάσαμε κατά τις 10.30 το βράδυ. Να ενημερώσω οτι Σκόπια και Κόσοβο δεν έχεις δεδομένα ίντερνετ με Ελληνική κάρτα οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν έχεις χάρτες online και λοιπές ευκολίες. Δεν με ενόχλησε αυτό την υπόλοιπη ημέρα γιατί φρόντιζα στις στάσεις για καφέ να κατεβάζω χάρτη μέσο wifi που είχαν τα μαγαζιά που καθόμασταν.
Στο συνοριακό σταθμό όμως,δεν υπήρχε wifi και το χειρότερο δεν με άφησαν να περάσω επειδή δεν είχα μαζί μου ταυτότητα. Όπως μου εξήγησαν δεν περνάει κανείς μόνο με διαβατήριο από εκεί,για να βγείς απο Κόσοβο προς Σερβία χρειάζεσαι διαβατήριο και ταυτότητα. Η ώρα είχε πάει 11 το βράδυ και ήμουν στα σύνορα χωρίς χάρτη,με λιγοστή βενζίνη, κατάκοπος απο το λιοκαμα ,τα χιλιόμετρα της ημέρας και χωρίς πλάνο. Όλα φαντάζουν δύσκολα κάτι τέτοιες ώρες και το μόνο που θες είναι ένα κρεβάτι να ξαπλώσεις.
Η απάντηση του συνοριοφύλακα ήταν πώς έπρεπε να περάσω Μαυροβούνιο που εκεί σε περνάνε οι Κοσοβαροι χωρίς ταυτότητα και από Μαυροβούνιο μπαίνω Σερβία με διαβατήριο. Ήταν αργά το βράδυ όμως και δεν είχα καν χάρτη οπότε δεν μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή. Κάποια χιλιόμετρα πίσω πριν φτάσουμε σύνορα περάσαμε ενα βενζινάδικο και σκέφτηκα να πάμε εκεί για ανεφοδιασμό σε βενζίνη τουλάχιστον ώστε να μπορούμε να περιπλανηθούμε για να βρούμε κάπου να κοιμηθούμε.
Ευτυχώς που το σκέφτηκα γρήγορα και το προλάβαμε ανοιχτό. Γεμίσαμε βενζίνη τη μοτοσυκλέτα ενώ ακριβώς δίπλα στο πρατήριο είχε ένα περιφραγμένο χώρο με εξέδρα ντυμένη με χλοοτάπητα. Είχε νομίζω και wifi δεν έπιανε εκεί έξω. Αποφασίσαμε να πάρουμε από ένα καφεδάκι πριν κλείσει το βενζινάδικο, είχε και αυτόματο πωλητή απ έξω και να σταθούμε στην εξέδρα να ξεκουραστούμε και να κάνουμε το πλάνο μας για τη συνέχεια.
Ακριβώς απέναντι απο το πρατήριο ήταν μια οικοδομή και οι οικοδόμοι δούλευαν μέσα στη νύχτα , σκεφτείτε η ώρα είχε περάσει τις 12 τη νύχτα.... Ήταν η μόνη ώρα με δροσιά που μπορούσαν να εργαστούν και μάλλον γι αυτό το έκαναν μέσα στα μεσάνυχτα. Εν τω μεταξύ ο τύπος που είχε το πρατήριο αφού έκλεισε και μας καληνυχτησε ανέβηκε από πάνω που ήταν το σπίτι του για να κοιμηθεί και άφησε όλα τα υπάρχοντα του πρατηρίου έξω για βράδυ. Υπήρχαν Σταντ με αντιψυκτικά, λάδια αυτοκινήτου, κάρβουνα, ψυγείο με πάγο και διάφορα άλλα και τα άφησε όλα έτσι για να πάει για ύπνο + δύο ξένους που είχε στην καφετέρια του. Μάλλον δεν κλέβουν στο Κόσοβο,τι να πω?
Το παραπάνω γεγονός το σχολιασαμε με το καφεδάκι μας που μετά απο λίγο έγινε τσίπουρο λεμόνι από αυτά που κουβαλάω πάντα μαζί μου σε τέτοια ταξίδια , οπότε νιώσαμε μια έξτρα ασφάλεια εκεί που καθόμασταν. Μετά το δεύτερο ποτό στρώσαμε ανάμεσα στα τραπέζια της εξέδρας το μουσαμά,φουσκωσαμε τα υποστρώματα και πέσαμε για ύπνο. Δεν είχαμε κουράγιο να πάμε ούτε δέκα μέτρα παρακάτω. Η οδήγηση από επαρχιακό και με 40 βαθμούς θερμοκρασία ντυμένος με ρούχα μοτοσυκλέτας κουράζει αφάνταστα. Όποιος το έζησε, σίγουρα με καταλαβαίνει , από την άλλη ήταν πολλά και τα χιλιόμετρα που καλύψαμε. Κατά τις 2 πρέπει να μας πήρε ο ύπνος.
Ξημερώματα κατά τις 6 άνοιξα τα μάτια μου ανάμεσα στις καρέκλες και στα τραπέζια του καφέ ... Χαμογέλασα, πρωτόγνωρη εμπειρία κι ας έχω ζήσει τόσα στις βόλτες μου. Να κοιμηθώ σε εξέδρα καφετέριας, πρώτη φορά το έκανα. Ευτυχώς και η Δ το πήρε σαν πρωτόγνωρη εμπειρία και δεν είχαμε γκρίνιες. Η αλήθεια είναι πώς για πρώτη φορά τόσα χιλιόμετρα με όση ταλαιπωρία συνεπάγονται και για πρώτη μέρα έζησε πάρα πολλά που ήταν έξω από τις συνήθειες της και κάποια παράπονα τα περίμενα. Ευτυχώς αυτά τα παράπονα δεν ήρθαν ποτέ στη διάρκεια του ταξιδιού.
Ξυπνήσαμε λοιπόν, μαζέψαμε τα πράγματα μας και σχεδόν ξεκούραστοι ξεκινήσαμε πριν καν ανοίξει το βενζινάδικο για αναζήτηση του δρόμου που πάει προς Μαυροβούνιο και καφετέριας να πιούμε το καφεδάκι μας.
Ο R101,101 και στη συνέχεια ο 106 θα μας έβαζαν Μαυροβούνιο. Δεν αργήσαμε να βρούμε καφετέρια ανοιχτή με wifi για να κάνουμε το πλάνο μας. Για σήμερα είχαμε κλείσει δωμάτιο στο Βελιγράδι οπότε είχαμε ξεκάθαρο στόχο. Αυτό που δεν είχαμε ήταν δυνάμεις και τον καιρό σύμμαχο μιας και για σήμερα οι θερμοκρασία ήταν κοντά στους 40 βαθμούς.
Παρόλα αυτά αφού ήπιαμε τα πρωινά καφεδάκια μας και χαράξαμε διαδρομή ξεκινήσαμε για Μαυροβούνιο και Σερβία στη συνέχεια. Το πέρασμα από αυτά τα σύνορα εύκολο και σύντομο οπότε πριν το μεσημέρι είχαμε μπει Σερβία και κατευθυνομασταν προς Νοβι Παζαρ. Μια πόλη που είναι ολόκληρη ένα μεγάλο παζάρι με πολύ κίνηση κόσμο και τους πάντες να πουλάνε τα πάντα. Δεν σταματήσαμε λόγο ζέστης και κούρασης. Δεν καταφέραμε να αντισταθούμε όμως σε μια στάση στο Κραλιεβο και μια μπύρα πάνω σε πλωτή εξέδρα στον Ιμπαρ. Είχε πάει 12.30 το μεσημέρι και η καφετέρια με την παγωμένη μπύρα πάνω στο ποτάμι έμοιαζε με όαση δροσιάς και ξεκούρασης, άλλωστε δεν είχαν μείνει πολλά χιλιόμετρα μέχρι τον σημερινό προορισμό μας. Απολαύσαμε το δροσερό ποτό μας βλέποντας ανθρώπους κάθε ηλικίας να κάνουν μπάνιο μέσα στα θολά νερά του ποταμού και σκεφτήκαμε πόσο τυχεροί είμαστε στην Ελλάδα που έχουμε τη θάλασσα στα λίγα χιλιόμετρα από τα σπίτια μας. Για τους ανθρώπους εδώ,καλοκαίρι σημαίνει να κάνεις μπάνιο σε ενα βρωμοποταμο που δίπλα σου οι αλλοι ψαρεύουν γουλιανους και γριβαδια.
Αρκετά πρίν ξημερώσει ήμασταν στο πόδι..η ώρα περίπου 4 το πρωί και ντυνόμαστε για να βγούμε βόλτα στην πόλη. Νύχτα ακόμα και ήταν ότι έπρεπε για να δούμε την πόλη νύχτα, άδεια, χωρίς κίνηση αλλά και φωτογράφιση. Το μόνο δύσκολο να βρούμε καφετέρια τέτοια ώρα. Μόνο Φούρνοι ήταν ανοιχτοί αλλά και πάλι δεν είχαν καφέ όπως στην Ελλάδα.
Άλλη μια μέρα ξεκινούσε κι εμείς επιστρέψαμε στο δωμάτιο να μαζέψουμε τα πράγματα για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.
Κατά τις 11 το πρωί αφήναμε πίσω μας το Βελιγράδι. Μου άρεσαν οι αντιθέσεις αλλά δεν μου άρεσαν η άναρχη δόμηση και τα λερωμένα από το καυσαέριο κτήρια. Για σήμερα το πρόγραμμα απαιτούσε τη διάσχιση της μισής Σερβίας και ολόκληρης της Ουγγαρίας ώστε να βρεθούμε κοντά στα σύνορα της με την Σλοβακία στις ακτές του Δούναβη όπου και θα κατασκηνωναμε σε ενα όμορφο κάμπινγκ μέσα στη φύση και δίπλα στο ποτάμι.
Ακολουθήσαμε τον αυτοκινητόδρομο 100 που ήταν μια όμορφη και ενδιαφέρουσα διαδρομή από άποψη τοπίων. Βουδαπέστη δεν μπήκαμε γιατί θα ήταν μεγάλη η καθυστέρηση οπότε την περάσαμε από τον περιφερειακό (δεν φαίνεται στο χάρτη) και μετά συνεχίσαμε στον 2 και στον 12 μέχρι το camp. Όμορφα τα παραλιακά χωριά που είναι χτισμένα στις όχθες του Δούναβη και πρέπει να ζούν απο τον τουρισμό μιας και οι άνθρωποι εκεί για διακοπές πάνε να κολυμπήσουν στο ποτάμι.
Δυστυχώς φωτογραφίες από την διαδρομή δεν τράβηξα μιας και μας πιέζει ο χρόνος. Έπρεπε να φθάσουμε νωρίς γιατί είχαμε να στήσουμε , είχαμε ξυπνήσει και από τις 4 τα ξημερώματα οπότε δεν ήθελα να ρισκάρω με τίποτα οδηγώντας βράδυ.
Όλα πήγαν καλά και στις 7 το απόγευμα ήμασταν στο camp. Όμορφο , απλό και μέσα στο πράσινο. Απο εγκαταστάσεις είχε δύο ντουζιέρες χύμα έξω και ενα μικρό προκατ για τουαλέτα, όπως και μια πρόχειρη κουζίνα κάτω από ένα σκέπαστρο, νεροχύτη μικρό με ένα μικρό πάγκο.. Οκ δεν μας απασχολούσε μιας και είχαμε φαγητό μαζί και το μόνο που θα κάναμε ήταν να ξεκουραστούμε,να κοιμηθούμε στη δροσιά και να οργανωθούμε για τη βόλτα της επόμενης ημέρας
Κοιμηθήκαμε και πάλι αρκετά νωρίς λόγο κόπωσης και κατά συνέπεια ξυπνήσαμε και πάλι αρκετά νωρίς οπότε ευκαιρία να μαζέψουμε γρήγορα και να βγούμε στο δρόμο γιατί έχουμε φοβερή διαδρομή για σήμερα γεμάτη βουνίσιες, φιδισιες διαδρομές.
Ξεκινήσαμε από τα πρώτα χιλιόμετρα με φωτογραφίες στις παραλίες του Δούναβη όπου ο κόσμος κολυμπάει από νωρίς το πρωί.
Διαδρομή 6ης ημέρας 0χλμ
Ημέρα ρεπό από πολύωρη οδήγηση σήμερα . Θα αφιερωναμε ολόκληρη την ημέρα σε βόλτες στην πόλη , φωτογράφιση, γευσιγνωσια και διάφορα τετοια... Ήταν και η ημέρα όπου θα σκεφτόμασταν το παρακάτω του ταξιδιού μας σύμφωνα με διάθεση , δυνάμεις σωματικές, πνευματικές και οικονομικές.
Ξεκινήσαμε νωρίς με τη μοτοσυκλέτα για πρωινή φωτογράφιση στο κέντρο της πόλης. Άφησα τη μοτοσυκλέτα σε κάποιο ασφαλές κατά την άποψη μου σημείο και ξεκίνησε η περιπλάνηση από το ποτάμι.
Ξεκούραστοι και με τέλεια διάθεση ξυπνήσαμε κατά τις 8.30 , φορτώσαμε και το καφεδάκι μας σήμερα θα το πίναμε στο δρόμο κάπου επάνω στον 44 σε κάποιο πολωνικό χωριό που θα περνούσαμε. Έτσι κι έγινε... μόνο που επειδή ο 44 και έπειτα ο 949 και 933 ήταν αρκετά επαρχιακοί μας πήρε χρόνο να τους διασχίσουμε και δεν έκανα στάσεις για φωτογραφίες. Βέβαια έχω βίντεο από αυτή την όμορφη επαρχιακή διαδρομή.
Το καφεδάκι το πρωινό ήρθε τελικά κατά τις 12 το μεσημέρι στην όμορφη Οστράβα της Τσεχίας.
Από εκεί και πάνω στον 647 πάντα, φθάσαμε στο Μπρνο κατά τις 5.30 το απόγευμα. Δεν είχαμε κλείσει κάποιο δωμάτιο και μας είχε κόψει η πείνα μιας και δεν κάναμε στάση ούτε για να φάμε κάτι ώστε να είμαστε νωρίς στον προορισμό μας για να βρούμε δωμάτιο. Παρόλο που είμαστε στο Μπρνο όμως δεν κοιτάξαμε για δωμάτιο αλλά για τοπική μπύρα και διάφορα εδέσματα. Έτσι βρήκαμε ένα καλό , ίσως λίγο τουριστικό εστιατόριο και κάτσαμε για μεσημεριανό και άξιζε η επίσκεψη μας εκεί. Πολύ νόστιμο φαγητό και μπύρα.
Μετά απο κάνα τρίωρο που ξημέρωσε διέκρινα στα 30 μέτρα από εμάς στην παραλία της λίμνης καλάμια ψαρέματος. Από εκεί είχαν έρθει οι φωνές το βράδυ, μάλλον ντόπιοι ψαράδες που ξάπλωσαν καταχαμα και πήγαν αγριογούρουνα στο πρόσωπο τους να τους μυρίσουν και να ψάξουν για φαγητό. Φαντάζομαι την τρομάρα που πήραν και ακόμη γελάω.
Όταν ανοίξαμε τα μάτια μας, είδαμε αυτή την εικόνα
Έκανα μια μικρή βόλτα στο πάρκο και κατάλαβα πως είχα κοιμηθεί μέσα σε πίνακα του Βαν Γκονγκ
Λίγο αργότερα μαζέψαμε αιώρες, καρέκλες και φύγαμε για το κέντρο της πόλης για πρωινό καφεδάκι και φωτογράφιση της πόλης.
1η Σεπτεμβρίου σήμερα και ξεκίνησα με το ξημέρωμα να κάνω μια τελευταία βόλτα στο κέντρο της πόλης για τις τελευταίες φωτογραφίες χωρίς την πολυκοσμία των προηγούμενων ημερών. Η Δ έμεινε πίσω να απολαύσει τον καφέ της και να μαζέψει τα πράγματα.
Μετά τη φωτογράφιση της πόλης, φόρτωμα και πάλι στον επαρχιακό δρόμο που θα μας οδηγούσε στο κάρλοβι βάρι για το πρωινό μας καφεδάκι... Ωραία διαδρομή όσο μείναμε στον επαρχιακό,για λίγο που μπήκαμε στον Ε48 δεν έλεγε κάτι το ιδιαίτερο.
Άλλοι έκαναν ολόκληρες εκπομπές για το Καρλοβι Βαρι αλλά εμείς δεν είχαμε χρόνο για τέτοια. Μια βόλτα στον πλακόστρωτο πεζόδρομο και ένας καφές ήταν αρκετά. Έπρεπε να μπούμε Γερμανία και να ξεκινήσουμε την επιστροφή.
Κατά το μεσημεράκι περάσαμε σε Γερμανικό έδαφος ταξιδεύοντας πάνω στους 15,22 και 20 μέσα στην πανέμορφη Γερμανική εξοχή με τις ατέλειωτες πεδιάδες και τα όμορφα δάση της. Σε ένα τέτοιο μικρό δάσος σκεφτήκαμε πως θα ήταν ωραία να κάνουμε ένα πικ νικ γιατί είχε φτάσει απόγευμα και δεν είχαμε φαι τίποτα από το πρωί.
Ξύπνημα με τρελή ενέργεια και φούλ διάθεση. Δεν είχαμε να μαζέψουμε πολλά οπότε ξεκινήσαμε σύντομα μετά το ξύπνημα για να βρούμε καφέ και πρωινό. Ένα πανέμορφο χωριό πάνω στον St2114 λίγο έξω από το Pilsting είχε την απάντηση στην πείνα μας.. Πρετσελ και καφές μας έφεραν στα ίσια μας εν'ω ξεκίνησε να ψιχαλίζει, εννοείται πως είχαμε αδιάβροχα μαζί αλλά δεν τα φορέσαμε γιατί δεν έδειχνε πως θα δυναμώσει η βροχή.
Μια ώρα πρέπει να μας πήρε για να στηλωθούμε ώστε να καταφέρουμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας για Αυστρία.. Στόχος σήμερα ήταν να βρεθούμε σε ένα χωριό κοντά στο Ζελ Αμ Σι όπου είχα κάνει κράτηση για να μείνουμε το βράδυ.
Συνεχίζουμε πάνω στον 211 και 299 αργότερα οδηγώντας αρκετά αργά για να απολαύσουμε το πανέμορφο τοπίο..δεν μπόρεσα ποτέ να χορτάσω την ομορφιά και την τάξη της γερμανικής εξοχής.. κάθε εικόνα και μία ζωγραφιά.
Κάποια στιγμή φθάνουμε στο Laufen μια πανέμορφη πόλη σύνορο μεταξύ Γερμανίας Αυστρίας όπου οι δύο χώρες χωρίζονται από τον ποταμό Σαλτσαχ, κάποια στιγμή θα ήθελα να μείνω και να την ζήσω αυτή την πόλη,μου τράβηξε το ενδιαφέρον,δεν ξέρω γιατί.
Έπειτα από τη στάση μας εκεί μπαίνουμε Αυστρία και ο 156 μας κατευθύνει στο Salzburg που ήταν πια πολύ κοντά. Όμορφος χειμερινός προορισμός το Σάλτσμπουργκ με πάρα πολύ κίνηση ακόμα και τώρα που ήταν καλοκαίρι. Στάση σε κατάστημα με είδη μοτοσυκλέτας για να αγοράσω ενα σπρέι αλυσίδας που χρειαζομουν και όσοι ήταν εκεί έβλεπαν καλά καλά τη μοτοσυκλέτα και μου έκαναν τις κλασσικές ερωτήσεις,απο που έρχομαι,που πηγαίνω ,αν είμαι ευχαριστημένος από τα λάστιχα, πόσο καιρό έχω τη μηχανή κλπ. Μάλιστα ο ιδιοκτήτης του καταστήματος προσφέρθηκε να μου έχει την επόμενη ημέρα στο μαγαζί και ενα ολοκαίνουργιο φανάρι για μπροστά μιας και το δικό μου έχει το κλασσικό πρόβλημα και έχει θολώσει. Εκείνος το είχε αλλάξει με led απο την πρώτη μέρα που αγόρασε τη μηχανή μου είπε.
Τον ευχαριστησα θερμά για την πρόθεση του αλλά δεν μπορούσαμε να μείνουμε στην πόλη, είχαμε άλλο στόχο και ξεκινήσαμε προς αυτόν χωρίς άλλες καθυστερήσεις παρά μόνο κάποιες φωτογραφίες απο την παλιά πόλη. Συνεχίσαμε στον 159 μέχρι που έγινε 311 και μας έφτασε Κλεινσονμπεργκ όπου είχαμε κάνει την κράτηση μας γι απόψε.
Υπέροχο απλό και γραφικό αλπικό χωριό με θέα τις Άλπεις... ηρεμία , γαλήνη και ομορφιά... Δεν ζητούσα τίποτα περισσότερο εκείνη τη στιγμή.. Ήθελα απλά να απολαύσω το φαι και το ποτό μου στη βεράντα με αυτή τη θέα.
Εν το μεταξύ ολόκληρο το σπίτι ήταν στη διάθεσή μας. Γραφείο με υπολογιστή καναπέ και γραφείο, κουζίνα πλήρως εξοπλισμένη, σαλόνι με μεγάλη τζαμαρία, πλυντήριο,στεγνωτηριο,τα πάντα.
Αν το ήξερα πως είναι έτσι θα έκλεινα κι άλλη μια ημέρα εκεί.
Πολύ καλός ο ύπνος στο μεγάλο και αναπαυτικό κρεβάτι χορτάσαμε ύπνο και ξεκούραση. Έπρεπε όμως να συνεχίσουμε. Η θέα απο το παράθυρο του δωματίου μας άφησε άφωνους
Κατά τις 10 το πρωί ήταν όλα έτοιμα πάνω στη μοτοσικλέτα και ξεκινήσαμε για τη λίμνη του zell am see. Σε 20 λεπτά της ώρας ήμασταν εκεί.
Πανέμορφο το χωριό και η λίμνη του.. Με την ηρεμία και την ατμόσφαιρα που επικρατεί σε βοηθάει ο τόπος να χαλαρώσεις.
Έτσι κι εμείς ξοδέψαμε κάποιο χρόνο να κάνουμε τσιγάρο και να πιούμε το πρωινό μας καφεδάκι.
Έπειτα κατευθυνθηκαμε προς τα σύνορα Αυστρίας Γερμανίας για να φτάσουμε στην Eagle’s Nest,το τελευταίο καταφύγιο του Χίτλερ.
Για να φτάσουμε εκεί όμως έπρεπε να ξαναμπούμε Αυστρία οπότε μπήκαμε πάλι και ανεβήκαμε το βουνό. Φτάνοντας συναντήσαμε πολύ κόσμο από όλα τα μέρη τις γης που ταξίδεψαν σ αυτό τον προορισμό για να δουν το καταφύγιο από κοντά. Δεν είχε φυλασσόμενο πάρκινγκ για να αφήσουμε μόνη της τη μοτοσυκλέτα με όλα μας τα πράγματα επάνω κι έτσι κάναμε μία σύντομη βόλτα έξω από το καταφύγιο και ξεκινήσαμε για τον επόμενο προορισμό που ήταν το διάσημο πάσο του Grossglockner High Alpine Road. Εκεί εκτός από το πάσο θα είχαμε τη δυνατότητα να επισκεφτούμε και έναν από τους νοτιοτερους παγετώνες της Ευρώπης. Τα χιλιόμετρα δεν ήταν πολλά άλλα η αυξημένη κίνηση στο δρόμο των δύο λωρίδων και τα χαμηλά όρια ταχύτητας μας εμπόδισαν από το να φθάσουμε σύντομα στον προορισμό μας.
Ήμασταν στα ακριβά διόδια ( 33 ευρώ)κατά τις 4 το απόγευμα. Πληρώσαμε, πήραμε το αυτοκόλλητο και το χάρτη του πασου από την ευγενική υπάλληλο των διοδίων και ξεκινήσαμε την ανάβαση. Μαγευτικό τοπίο και πολύ καλή άσφαλτο και χάραξη. Η χαρά κάθε οδηγού.
Έτσι κι έγινε,αν και είχα πρόκληση κι αυτή τη φορά από ένα 911GT2, αλλά έδειξα πειθαρχία και ανεβήκαμε σαν άνθρωποι χαλαρά και όμορφα. Βγάλαμε και τις απαραίτητες φωτογραφίες στην κορυφή και ξεκινήσαμε για την πίσω πλευρά του βουνού απ' όπου θα κατεβαίναμε και θα επισκεπτομασταν το Μουσείο και τον παγετώνα... Ο καιρός δεν βοήθησε καθόλου όμως μιας και ξεκίνησε να ρίχνει χιονόνερο οπότε η επίσκεψη μας ήταν πολύ σύντομη και οι φωτογραφίες λίγες.. Δεν πειράζει όμως,την επόμενη φορά καλύτερα.
Ο υγρός καιρός και το ψιλόβροχο μας συνόδευσε σχεδόν σε όλη την κατάβαση αλλά και πάλι ήταν πολύ όμορφη η βόλτα. Βγαίνοντας από το πασο κατά τις 6 με 7 το απόγευμα πρέπει να ήταν, στόχος μας ήταν να φτάσουμε στο μοναδικής ομορφιάς Χάλστατ. Ένα πολύ γραφικό χωριό χτισμένο ανάμεσα σε απόκρημνο βραχώδες βουνό και μία λίμνη.
Το τοπίο ήταν μοναδικό αλλά μέχρι να φτάσουμε είχε ήδη νυχτώσει και δεν το απολαύσαμε όπως θα έπρεπε,αν και νύχτα όμως με τα φώτα του έδειχνε αρκετά όμορφο. Δεν είχαμε κάνει κάποια κράτηση για να μείνουμε εκεί γιατί δεν ξέραμε αν καταφέρναμε να φτάσουμε καν.
Μια ματιά στις τιμές των καταλυμάτων μας αποθάρρυνε εντελώς από την ιδέα να κοιμηθούμε σε δωμάτιο ή ξενοδοχείο έτσι αποφασίσαμε να χαλαρώσουμε και να κοιμηθούμε έξω σε ένα πάρκο δίπλα στη λίμνη που είχαμε κάνει στάση για να δούμε τι θα κάνουμε. Το πάρκο βρισκόταν ανάμεσα στον κεντρικό δρόμο και τη λίμνη και είχε ωραία ξύλινα πάγκο τράπεζα σαν αυτά που έχουμε και στην Ελλάδα μας σε κάποιους ορεινούς προορισμούς μέσα στα δάση.
Δεν ήταν δύσκολο να πάρουμε την απόφαση,θα κοιμομασταν στο παγκάκι που ήδη καθόμασταν με τους υπνοσακους μας, ούτε σκηνές, ούτε αιώρες τπτ, απλά και εύκολα. Άλλωστε το προηγούμενο βράδυ είχαμε κοιμηθεί πολύ καλά, είχαμε πλυθεί, καθαρίσαμε τον εξοπλισμό μας και είχε και ωραίο καιρό. Τέλεια ευκαιρία για ύπνο κάτω από το αστέρια. Είχαμε και μία καντίνα λίγο πιο πέρα με Τούρκους που έπιναν και συζητούσαν μέχρι αργά, οπότε δεν ήμασταν και εντελώς μόνοι. Βγάλαμε τα ποτά και τους μεζέδες μας και απολαύσαμε τη βραδιά μέχρι που μας πήρε ο ύπνος.
Το παγκάκι τελικά δεν ήταν όσο άνετο έμοιαζε αλλά και πάλι δεν με ένοιαζε καθόλου και το ξέχασα στο δευτερόλεπτο όταν άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα στο ξημέρωμα την εικόνα της λίμνης και του Hallstatt. Τοπίο μαγευτικό, βγαλμένο από παραμύθι που σίγουρα θα το επισκεφτώ ξανά.
Πήραμε το πρωινό μας στο παγκάκι μας και ξεκινήσαμε για βόλτα στα πέριξ της λίμνης για φωτογραφίες και όμορφες εικόνες. Ανακαλύψαμε ακόμα ένα χωριό από την άλλη πλευρά της λίμνης πολύ όμορφο κι αυτό και αρκετά τουριστικό αλλά χωρίς την αίγλη ή την αναγνωρισιμότητα του Χάλστατ.
Κάναμε ένα πέρασμα και από αυτό και η ώρα είχε πάει σχεδόν 8 το πρωί.. Για σήμερα είχαμε πολλά χιλιόμετρα να κάνουμε για να φτάσουμε από Αυστρία στη Ρουμανία έτσι δρόμος σήμερα θα ήταν γεμάτος Εθνική οδό για να καταφέρουμε να διασχίσουμε κατά μήκος την Ουγγαρία,με διανυκτέρευση μόλις μπαίναμε Ρουμανία. Φωτογραφίες ελάχιστες και στάσεις μόνο σε πρατήρια - καφέ κατά μήκος της διαδρομής. Πρώτη ημέρα που το κάναμε αυτό στη βόλτα μας οπότε δεν μας χάλασε και πολύ, είχαμε φάει τόσες μέρες τους επαρχιακούς με το κουτάλι. Ειδικά στην Αυστρία βαρέθηκα γιατί τα όρια είναι πολύ χαμηλά και πρέπει να τηρούνται ήταν ώρα λοιπόν να πάρω το αίμα μου πίσω, και το πήρα για τα καλά.
Αλλά και πάλι τα χιλιόμετρα ήταν πολλά και φτάσαμε κατά τις 9 το βράδυ στα σύνορα με τη Ρουμανία, ότι είχε νυχτώσει, ευτυχώς όμως είχαμε κλείσει δωμάτιο με πρωινό από το μεσημέρι κι έτσι είχαμε ένα κρεβάτι που μας περίμενε. Βέβαια ήταν στο δεύτερο ή τρίτο όροφο χωρίς ανελκυστήρα και ήταν κάπως δύσκολο για εκείνη την ώρα και μετά από τόσα χιλιόμετρα να ξεφορτωνεις και να ανεβάζεις την πραμάτεια σου δύο ορόφους αλλά έγινε κι αυτό και πέσαμε ξεροί για ύπνο.
Όμορφη ηλιόλουστη μέρα ξημέρωσε στην Oradea και αργήσαμε κάπως να σηκωθούμε μιας και δεν είχαμε πολλά χιλιόμετρα σήμερα.
Απολαύσαμε ένα ωραίο πρωινό στη βεράντα συζητώντας την απόσταση που καλύψαμε την προηγούμενη ημέρα. Είναι μαγικές οι αντιθέσεις τελικά,τη μία ημέρα να ξυπνάς δίπλα στη λίμνη του Χάλστατ και μετά από 24 ώρες να ξυπνάς σε μία στριμωγμένη αυλιτσα μιας βιομηχανικής γκριζας Ρουμανικής επαρχιακής πόλης. Η πόλη είχε μια χαρακτηριστική μουντιλα και ένα γκρίζο που σου μαύριζε την ψυχή.
Ξεκινήσαμε κατά τις 10 με κατεύθυνση Ανατολικά όπως κι εχθές αποφασισμένοι για μεγάλη στάση στην όμορφη Cluj-Napoca. Ο φίλος Ζήσης μου είχε πει τα καλύτερα για αυτή την πόλη που παρόλα τα πέντε ταξίδια μου στη Ρουμανία δεν την είχα επισκεφτεί ποτέ.
Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή κατά το μεσημεράκι φτάσαμε στην Κλούζ και αφού κάναμε κάνα δύο βόλτες στα πέριξ με τη μοτοσυκλέτα κάτσαμε σε ένα από τα πολλά καφέ της πλατείας. Όμορφη πόλη, καθαρή αλλά το να την επισκεπτεσε μετά από Κρακοβία, Πράγα και Σάλτσμπουργκ νομίζω την αδικεί. Για Βαλκάνια είναι από τις ομορφότερες πόλεις είναι η αλήθεια και είχε δίκιο ο Ζήσης.
Ήπιαμε τις μπύρες μας στην πλατεία που μας ανακουφησαν από τη ζέστη του μεσημεριού και συνεχίσαμε. Πάλι δεν είχαμε κάνει κάποια κράτηση για δωμάτιο αλλά είχαμε το μου μας στο δρόμο για κάποιο κάμπινγκ και ευτυχώς πριν νυχτώσει βρήκαμε ένα πολύ καλό.
Πολύ όμορφο και καθαρό ξύλινο σπιτάκι με βεραντουλα και παγκάκι ακριβώς δίπλα,μας φιλοξένησε με το παραπάνω και το αγαπήσαμε ιδιαίτερα το πρωί που ξυπνήσαμε μέσα στη φύση..
Τπτ ιδιαίτερο η μέρα εκτός από την όμορφη επαρχιακή σχεδόν διαδρομή. Κολατσισαμε το βράδυ κάποια πράγματα που είχαμε μαζί και κάποια παγωτά από το καμπ.
Έπειτα από έναν καλό ύπνο ξυπνήσαμε με πολύ καλή διάθεση. Ήπιαμε καφεδάκι παρέα με σκιουράκια που έκαναν την πρωινή τους επίσκεψη για τροφή στο καμπ από τις ταιστρες που είχε παντού. Κατέβαιναν από το δάσος που ήταν ακριβώς δίπλα και ήξεραν ότι στο καμπ θα βρουν φαι, ίσως να ήταν και η ατραξιόν του καμπ μιας και είχε σχετικές ταμπέλες.
Αφού απολαύσαμε καφέ, φύση και σκίουρους, φορτώσαμε και πάλι και ξεκινήσαμε για σύνορα με Ουκρανία και συγκεκριμένα την πόλη.... Τα χιλιόμετρα δεν ήταν πολλά άλλα ήταν πολύ ευχάριστο που δεν είχε κίνηση,ο καιρός ήταν τέλειος και τα τοπία μαγευτικά με τη ρουμανική επαρχία να απλώνει ολόκληρο το μεγαλείο της ανάμεσα σε πυκνά δάση, ποτάμια και κοιλάδες
Ήταν όνειρο που τερμάτισε φτάνοντας στον προορισμό μας. Εκεί η Δ συναντήθηκε με τους συγγενείς της όπου μας φιλοξένησαν το βράδυ.
Το ρουμανικό κράτος χτίζει πολυκατοικίες ( κτήρια ανατολικού μπλοκ) όπως οι δικές μας εργατικές κατοικίες και τις προσφέρει για ενοικίαση ή ακόμα και πώληση σε όσους θέλουν να έχουν μια κατοικία φθηνή και λειτουργική.
Κάπως έτσι πέρασε αυτή η μέρα που δεν ήταν καθόλου κουραστική
Μετά από έναν καλό ύπνο ξυπνήσαμε νωρίς και ήπιαμε το καφεδάκι μας στη βεράντα ζώντας το όνειρο της εργατικής πολυκατοικίας στη Ρουμανία.
Δεν είχε πάει 8 το πρωί όταν φορτώναμε τα πράγματα και πήραμε το δρόμο προς τα Καρπάθια και πάλι. Κάναμε ένα κομμάτι δρόμου κοντά στα σύνορα όπως κάναμε κι εχθές και ξεκινήσαμε τώρα να κατεβαίνουμε προς το νότο της χώρας( 17Α,17). Οι διαδρομές πάλι μαγικές και διαλεγμενες να είναι οι λιγότερο ταξιδεμενες,να είναι επαρχιακές στριφτερες και να περνούν μέσα από φαράγγια και βουνοκορφές (17Β,15,12C) όπως φαίνονται στο χάρτη...
Αν έχετε διαβάσει τα προηγούμενα ταξιδιωτικά μου σίγουρα έχετε αντιληφθεί τον έρωτα που έχω για τις λιγότερο ταξιδεμενες διαδρομές. Έτσι και σήμερα, πανέμορφοι επαρχιακοί δρόμοι και πέρασμα μέσα από ένα υπέροχο φαράγγι, έπειτα φέραμε γύρα και σκαρφαλωσαμε τα Καρπάθια για να πέσουμε στους Δυτικούς πρόποδες και να συνεχίσουμε με κατεύθυνση το Μπρασόβ.
Είναι μαγεία να ταξιδεύεις μέσα στην οροσειρά των Καρπαθίων,οι εικόνες είναι βγαλμένες από παραμύθι,τα χωριά είναι πολύ παραδοσιακά, φτωχά και γραφικά. Ευτυχώς ακόμα και σήμερα σε ταξιδεύουν πολλά χρόνια πίσω και τα μικρά τοπικά μάρκετ των χωριών σε προμηθεύουν με απίστευτες τοπικές λιχουδιές, τυριά, σαλαμια και διάφορα άλλα εδέσματα τοπικών παραγωγών για να θυμάσαι λίγο πως ήταν ο κόσμος μας πριν την παγκοσμιοποίηση... Αυτή την κατάρα που μας θέλει όλους ίδιους και άβουλα πιόνια μιας καταναλωτικής κοινωνίας, καταναλώνοντας ότι αηδία μας παρουσιάζουν σαν προσφορά.
Εννοείται πως φορτώσαμε στη μοτοσυκλέτα τοπικά προϊόντα για να έχουμε απόθεμα και τις υπόλοιπες ημέρες και συνεχίσαμε νότια. Μεσημεράκι κατά τις 2 ήμασταν στη γέφυρα της λίμνης Bistrita που μάλλον έχει πολύ πέρασμα αφού είχε μαγαζιά με κεμπαπ,πιτσα,ντονερ, αλλά και μαγαζί τουριστικό με Ρουμάνικες βελεντζες , τομάρια απο ζώα και τέτοια... Εννοείτε πως αγόρασα και το απαραίτητο αξεσουάρ για τη σέλα της μοτοσυκλέτας μου..
Αφού γευματίσαμε πολύ καλά και τίμια μπορώ να πω και απολαύσαμε το εσπρεσσάκι μας συνεχίσαμε στον 15 που ήταν απίστευτος έως το Marceni,απο εκεί συνεχίσαμε στον 12c που κατέβαινε κι αυτός με προσανατολισμό νοτιοδυτικά μιας και στόχος μας ήταν η όμορφη πρωτεύουσα της Τρανσυλβανίας ,το Μπρασόβ. Βέβαια με τις στάσεις στα όμορφα τοπία για τσιγάρο,τα εσπρεσακια,το κολατσιό,το μεσημεριανό,τα ψώνια κλπ η ώρα είχε φτάσει 6+ το απόγευμα κι εμείς δεν ήμασταν καν κοντά στον προορισμό μας, οπότε βλέπω ενα μπασιμο με χωματοδρομο σε ενα δάσος και εννοείται μπαίνω.
Ποταμάκι δίπλα στο χωματόδρομο με πλάγιες δεξιά αριστερά και δάσος στο βάθος.. Δεν ήθελε πολύ σκέψη, ήταν ώρα να στήσουμε τη σκηνουλα και να απολαύσουμε το φως που έμενε ακόμα σε ενανυ ορίζοντα που ούτε καν βλέπαμε, αλλά προλάβαμε λιιιιιγο ήλιο ώστε να πιούμε το πρώτο μας ποτάκι. Έπειτα το φως χάθηκε πολύ σύντομα και ξεκίνησε να κρυώνει η ατμόσφαιρα, αλλά δύο ποτάκια με μεζέ και πριν της 11 ήμασταν ήδη μέσα στη σκηνή.
Πολύ ήσυχο και ζεστό βράδυ με σούπερ άνετο ύπνο μέχρι το ξημέρωμα που ήρθε κατά τις 6+ μιας και ήμασταν χωμένοι στις πλαγιές. Όταν ήρθε όμως και άνοιξα την σκηνή ⛺ να βγω,το θέαμα με άφησε με ανοιχτό το στόμα..8 Σεπτεμβρίου ήταν και όλα γύρω ήταν παγωμένα και λευκά.. Η νυχτερινή υγρασία ήταν πάγος τώρα πια και η θερμοκρασία μόλις στον 1 βαθμό πάνω από το μηδέν.. Πριν μια εβδομάδα σχεδόν είχαμε ζήσει τον απόλυτο καύσωνα με 45+ βαθμούς και τώρα αυτό. Για αυτό Μ αρέσει η Ρουμανία, είναι γεμάτη εκπλήξεις.
Εννοείται βγήκα έξω και ξεκίνησα την πρωινή ρουτίνα με καφεδάκι, πρωινό κλπ.. Ο αέρας μύριζε υπέροχα και δεν ακουγόταν τίποτα, όπως ακριβώς και εχθές.. Το αστείο είναι πως είχαμε την ιδέα ότι ήμαστε αρκετά μακριά από τον πολιτισμό ενώ στην ουσία βλέποντας το χάρτη όταν επιστρέψαμε πια Ελλάδα, ακριβώς πίσω από το λόφο που στήσαμε υπήρχαν αρκετά καταλύματα αλλά και πίσω από τον άλλο λόφο υπήρχε ένα κάμπινγκ...
Όπως και να έχει δεν μας έλλειψε ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Πριν μαζέψω τη σκηνή,την έβαλα στον ήλιο να στεγνώσει λίγο και αφού έφτασε και το θερμόμετρο στους 7 βαθμούς κατά τις 9 το πρωί, ξεκινήσαμε για Μπρασόβ.
Ο καιρός ήταν τέλειος, η διαδρομή πανέμορφη και 11:30 φτάσαμε. Βόλτα στο κέντρο, φωτογραφίες και το δεκατιανο μας σε μαγαζιά της πλατείας και φύγαμε για Μπραν. Εκεί βρίσκεται το φημισμένο κάστρο του Βλαντιμίρ Τεπες του παλουκωτη. Δεν έζησε βέβαια ποτέ σ' αυτό το κάστρο, αλλά έτσι το διαφημίζουν οι Ρουμάνοι, έτσι πουλάει και όλα καλά. Είχα πάει το 2007 πρώτη φορά στο κάστρο και είχα μπει,το είχα φωτογραφίσει οπότε δεν ψηνομουν να ξαναμπώ,η Δ ξενέρωσε βλέποντας την ουρά που είχε για έκδοση εισιτηρίου οπότε το είδαμε από έξω, βγάλαμε φωτογραφίες και φύγαμε γιατί είχαμε να κάνουμε και Transfăgărășan σήμερα. Θα τον ξεκινουσαμε από νότια ώστε το βράδυ να βρεθούμε Cârțișoara και την επόμενη να πάμε Sebeș για να κατέβουμε Transalpina.
Συνεχίσαμε Νοτιοδυτικά τον 73 και 73c μέχρι που φτάσαμε στη διασταύρωση για τον μαγικό 7c. Πριν συμβεί αυτό όμως και όπως πάντα μέσα στον ενθουσιασμό μου σε κάποια ταμπέλα έκανα λάθος και αντί να βγω από τον 73 για τον 73c , έστριψα στον 72Α ακολουθώντας μετά τον 73D συνεπώς αντί να βρεθώ στην Κουρτεα ντε Αρτζες, βρέθηκα στο Μποτενι χαχαχαχα. Εντελώς εκτός διαδρομής αλλά είναι ένα από τα χαρακτηριστικά μου το να χάνομαι..
Οπότε αναστροφή και πίσω,για λίγο όμως μιας και ήταν μεσημέρι και είχα τσεκαρει μια πανέμορφη αυλή κατεβαίνοντας προς δεκαπέντε λεπτών. Ευκαιρία να σταματήσουμε να δούμε τι παίζει μέσα στην αυλή,από έξω στο πέρασμα έδειχνε σαν τοπικό καφέ, από κοντά κοντά και μπαίνοντας όμως καταλάβαινες αμέσως ότι έχει φαι το μαγαζί. Συνεπώς ήθελα οπωσδήποτε να δοκιμάσουμε, αυτά τα παραδοσιακά καφενείο ταβέρνες δεν τα χάνω με τίποτα. Αν και είχαμε αργήσει και είχαμε βγεί εκτός διαδρομής, κάτσαμε. Ότι μας έφερε ήταν πεντανόστιμο και το κόκκινο κρασί, ντόπιο και πολύ γευστικό κι αυτό,προς τιμήν μας έπαιξαν και Βανδή στο ράδιο. Μου πέρασε η σκέψη να μείνουμε και να πίνουμε μέχρι το βράδυ και να κοιμηθούμε στην αυλιτσα για βράδυ αλλά οι μέρες περνούσαν και δεν ήξερα καν αν θα μας φτάσουν.
Ευχαριστήσαμε τους ανθρώπους για το νόστιμο φαγητό που μας πρόσφεραν, πληρώσαμε ελάχιστα χρήματα, γελάσαμε, ήρθαμε πιο κοντά με ανθρώπους και πήρα και ένα δίλιτρο κρασί για το δρόμο που νομίζω δεν μου το χρέωσε καν, συγκινήθηκα και φύγαμε. Μπήκαμε στο σωστό δρόμο για τον προσδιορισμό μας. Να αναφέρω εδώ πως τις δύο τελευταίες ημέρες όπου έβλεπα ή κάναμε στάση και είχε μηλιά με φιρικια, μάζευα και τα εχωνα όπου έβρισκα.
Ήταν 6:30 το απόγευμα όταν είχαμε μπει ήδη στον 7c και φτάναμε στη λίμνη Vidraru όπου συναντήσαμε τις πρώτες αρκούδες πάνω στο δρόμο... Ήταν η ώρα να βγούνε έξω τα φιρικια και να ταιστουν τα ζωάκια που με τόσο αφέλεια και αθωότητα πλησιάζουν τα αυτοκίνητα που τα φωνάζουν κοντά τους, βγάζουν φωτογραφία και μετά κλείνουν το παράθυρο και φεύγουν. Το ίδιο κάνουν και οι μοτοσικλετιστές, μόνο που σε αυτούς αν μυρίσουν φαγητό οι αρκούδες στις βαλίτσες, απλώνουν το χέρι και το διεκδικούν μιας και πεινάνε. Αν δεν έχετε κάτι να τους δώσετε να φάνε,ΜΗΝ σταματάτε δίπλα τους λοιπόν. Άγρια ζώα είναι και κατεβαίνουν στο δρόμο προς αναζήτηση τροφής, αυτό και μόνο.
Πρόσφερα λοιπόν ότι φιρικια είχα στα ζωντανά και συνεχίσαμε την ανάβαση του πασου. Πρώτη φορά έβλεπα τόσες πολλές αρκούδες στην άκρη του δρόμου. Το 2017 που πέρασα τελευταία φορά άντε να είχα δει δύο ή τρείς, τώρα συναντήσαμε πάνω από 10 και τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές για να τις φωτογραφίσουν από κοντά.
Αργήσαμε να ξεκινήσουμε το πασο με αποτέλεσμα να μας βρει η νύχτα και το κρύο λίγο πριν φτάσουμε κορυφή και χάσαμε όλη τη θέα, αλλά δεν πειράζει είχαμε αποζημιωθεί με το νόστιμο φαγητό και την παρέα με τις αρκούδες. Στο νυχτερινό κατέβασμα του πασου προς Καρτισοαρα η σκέψη ήταν μία. Που θα διανυκτερεύσουμε μιας και δεν είχαμε κάνει κράτηση πουθενά ως συνήθως. Βέβαια ήξερα από άλλη φορά πως παίζει ωραίο κάμπινγκ με ξύλινα σπιτάκια κάπου μέσα στο χωριό,που δεν το βρήκα ποτέ όμως...
Ευτυχώς είχε κάτι ξύλινα ενοικιαζόμενα δωμάτια σπιτάκια μπαίνοντας στο χωριό και ήταν η μόνη λύση, οπότε καταλήξαμε εκεί κατά τις 10 το βράδυ.
Καυτό μπάνιο και βεράντα να απολαύσουμε το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας με κόκκινο κρασί και απολογισμό της όμορφης, γεμάτης ημέρας που ζήσαμε...
Δεν αργήσαμε πολύ να κοιμηθούμε και ξυπνήσαμε στα ζεστά και γεμάτοι ενέργεια νωρίς το πρωί. Εννοείται απολαύσαμε το πρωινό μας στη βεράντα και φορτώσαμε να φύγουμε.
Ξεκινάμε για Σεμπες και δεν αργήσαμε καθόλου να φτάσουμε μιας διότι ο δρόμος ήταν άδειος από αυτοκίνητα και η οδήγηση πιο ζωηρή.
Μπήκαμε στον 67c και η μαγεία ξαναρχίζει. Όμορφα τοπία, καλή άσφαλτο με φοβερή χάραξη και ένα ποτάμι να σε συντροφεύει στην αρχή της διαδρομής..τι άλλο να ζητήσει ο μοτοσικλετιστής;;;; Τίποτα.
Στάση σε μία από τις πρώτες ταμπέλες της Τρανσαλπινα για φωτογραφία και τσιγάρο και βλέπω δύο Gs1300 ολοκαίνουργια με ελληνικές πινακίδες, δεν δίνω σημασία ώσπου ακούω να μιλάει ο ένας στο τηλέφωνο μέσα από το κράνος και να με σχολίαζει που φοράω πορτοκάλι παντελόνι, καβαλάω πορτοκαλί μοτοσυκλέτα και όμως δεν είναι ΚΤΜ.. χαχαχαχα. Οπότε του μιλάω από μακριά και ξεκινάω να πάω κοντά να τον πειράξω κι εγώ για το Gs , όταν πάω κοντά και βγάζει το κράνος, βλέπω το Στέλιο Ρόκκο που βολταρε κι αυτός το πασο με προορισμό το αλατορυχειο της περιοχής. Αφού μιλήσαμε λίγο για τις βόλτες μας και βρήκαμε κοινούς γνωστούς, συνεχίσαμε τη βόλτα μας.
Μεσημέρι φτάσαμε στην κορυφή του πασου και σταματήσαμε για τσιγάρο και φωτογραφίες. Η στάση σύντομη και δεν ήταν πολύ ευχάριστη λόγο του έντονου κρύου αέρα που φύσαγε προς όλες τις κατευθύνσεις. Ακόμα και τα τουριστικά μαγαζιά που υπάρχουν εκεί, ήταν κλειστά τα περισσότερα. Ξεκινήσαμε την κατάβαση και ήρθε η θερμοκρασία σε λογικά επίπεδα, έκοψε και ο αέρας και κάτσαμε έξω από το Νοβασι σε ζαχαροπλαστείο πάνω στο δρόμο να πάρουμε λίγο τόνωση από κάτι ζαχαρωδες.
Ταξιδέψαμε πάνω στον 67c και έπειτα 67 που μας έφερε μετά από ώρες όμορφης διαδρομής στην Ντρομπετα Τουρνου και στις όχθες του Δούναβη που σε αυτό το σημείο αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ Σερβίας και Ρουμανίας. Είχε ξεκινήσει να σουρουπωνει όμως και να ψιχαλιζει. Έπρεπε να βρούμε κατάλυμα άμεσα, οπότε ασχοληθηκαμε Μ αυτό και αφήσαμε τα γλυπτά για αύριο πρωί.
Βρήκαμε σύντομα ένα όμορφο καμπ με υπέροχα σπιτάκια και πολύ φιλικό προσωπικό στα δέκα χιλιόμετρα από το σημείο ενδιαφέροντος, οπότε κατευθυνθηκαμε προς τα εκεί. Τα φωτάκια στο καμπ και όλη η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ρομαντική και παρά πολύ όμορφη παρα το μουντο και δροσερό καιρό που δεν θύμιζε καλοκαίρι. Απολαύσαμε τις μπύρες μας στο υπαίθριο μπαρ - εστιατόριο του καμπ και πήγαμε στο όμορφο σπιτάκι για ύπνο αργά.
Το πρώτο βροχερό ξημέρωμα της βόλτας ήταν πια γεγονός. Ξυπνήσαμε με βροχή. Δεν έριχνε καρέκλες αλλά ήταν αρκετή η βροχή για να σε κρατήσει μέσα στο σπίτι. Είχαμε όμως να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα σήμερα για να φτάσουμε στο Βουλγαρικό motocamp το απόγευμα και είδα τον καιρό να ανοίγει από τα ανατολικά οπότε ξεκινήσαμε κανονικά φορώντας αδιάβροχα.
Στα 11 χιλιόμετρα δυτικά επισκεφθηκαμε τα πρόσωπα στις σιδηρές πύλες του Δούναβη και μετά πίσω πάλι για να συνεχίσουμε προς Οριαχοβο όπου θα παίρναμε το ηλεκτρονικό φέρυ για να διασχίσουμε το Δούναβη και να βρεθούμε απέναντι σε Βουλγαρικό έδαφος.
Φτάνοντας στο Οριαχοβο μετά από ώρες, ευτυχώς η βροχή είχε σταματήσει,μας ενημερώνουν ότι το πέρασμα είναι κλειστό λόγο της πολύ χαμηλής στάθμης των νερών του ποταμού. Έτσι έπρεπε να επιστρέψουμε πίσω απ' όπου ξεκινήσαμε για να τον περάσουμε με γέφυρα απέναντι ή να συνεχίσουμε για να περάσουμε από τη γέφυρα του Ρούσε. Πίσω δεν μ αρέσει να γυρνάω οπότε ήταν μονόδρομος το Ρούσε.
Πολλά τα χιλιόμετρα που βγήκαμε εκτός διαδρομής, αρκετή και η επιπλέον ταλαιπωρία μιας και στη γέφυρα, αλλά και στη διαδρομή γινόταν ο κακος χαμός από κίνηση. Η πρώτη στάση να φάμε κάτι έγινε αργά το απόγευμα σε ένα χάμπουργκερ άδικο πάνω στο δρόμο από Ρούσε για Βέλικο Τάρνοβο. Κάτσαμε ώρα εκεί γιατί το χρειαζόμασταν. Αποτέλεσμα να ξεκινάει να νυχτώνει και σα να μην έφτανε αυτό ξεκίνησε και να βρέχει. Αδιάβροχα πάλι και ξεκινάμε με φώτα διασχίζοντας μικρούς επαρχιακούς δρόμους που περνούν μέσα από χαράδρες και ανεβαίνουν βουνά με αρκετή δροσιά. Η βενζίνη τελειώνει και τα χωριά που περνάμε λίγα, μικρά, χωρίς πρατήρια και η ώρα περασμένη... Ένα μικρό άγχος υπάρχει, ευτυχώς η ρεζέρβα μας έβγαλε μέχρι κάποιο χωριό εκτός διαδρομής που βρήκα στο maps και είχε πρατήριο ανοιχτό, αλλά κλειδωμένο.
Ξεκλειδώνει και βγαίνει ο ιδιοκτήτης, ξεκλειδώνει την αντλία και μου βάζει... είχαν έντονο πρόβλημα με κλεψειες από ρωμα απ' ότι μας είπε. Δεν έπιασα κουβέντα γιατί είχαμε ήδη αργήσει και σίγουρα θα ανησυχούσαν οι φίλοι που μας περίμεναν στο motocamp. Η βροχή και το κρύο συνεχίζονταν,στο σκοτεινό δρόμο ελάχιστα αυτοκίνητα ώσπου κάποια στιγμή βλέπω μπροστά μου πολλά φώτα ακίνητα. Κάποιο αυτοκίνητο είχε βγεί από το δρόμο και κάποιοι άλλοι με τα χέρια και με τα αυτοκίνητα τους, προσπαθούσαν να το επαναφέρουν.
Έπειτα από καμιά ώρα φτάσαμε στο Ιντιλεβο, επιτέλους η δύσκολη αυτή μέρα είχε ολοκληρωθεί. Στήσαμε τη σκηνή σε μηδέν χρόνο και κατευθυνθηκαμε στο αίθριο για μοτοκουβεντα και μπύρες. Πράγματι, μας περίμεναν εκεί δύο Άγγλοι, ένας Βέλγος και οι δύο φίλοι που έχουν το motocamp. Οι πρώτες μπύρες έφυγαν περιγράφοντας τους τη βόλτα που κάναμε τις προηγούμενες ημέρες και έφυγαν αρκετές ακόμη ακούγοντας αυτούς να μας περιγράφουν τις δικές τους. Χαλαρώναμε σιγά σιγά και η νύστα ερχόταν,σας να μην έφτανε αυτό ο Βέλγος εμφάνισε ένα μπουκάλι γκραπα από μήλο νομίζω που έπρεπε να το αδειάσουμε πριν πάμε για ύπνο... Καταλαβαίνετε φαντάζομαι πως πέσαμε για ύπνο χωρίς να το καταλάβουμε κατά τις 2 τα ξημερώματα.
Φωτογραφίες απο τη σημερινή ημέρα δεν υπάρχουν καθώς τα χιλιόμετρα ήταν πολλά και οι καιρικές συνθήκες τα έκαναν και δύσκολα.
Ημέρα ρεπό σήμερα και ο καιρός έτοιμος να σταξει, ήλιος πουθενά αλλά δεν είχαμε να πάμε και κάπου άλλωστε. Έτσι απολαύσαμε το καφεδάκι μας στο αίθριο και συζητούσαμε για τη βόλτα και τις νέες εμπειρίες που αποκομίσαμε. Ξύπνησαν και οι υπόλοιποι και σιγά σιγά μαζευτηκαμε. Στο καμπ βρισκόταν κι ένα ζευγάρι Αμερικανών ταξιδευτών που σταμάτησαν να ξεκουραστούν για κάποιες ημέρες. Δεν έμαθα που ταξίδευαν αυτοί. Οι Εγγλέζοι περίμεναν την επόμενη ημέρα να παραλάβουν τις γυναίκες τους από το αεροδρόμιο για να πάνε προς Σκόπια και Αλβανία,ο Βέλγος θα γυρναγε πίσω τις επόμενες ημέρες.
Λόγο του κεράσματος εχθές υποσχεθηκα σήμερα να τους μαγειρέψω ελληνικό φαγητό. Σκεφτήκαμε με τη Δ να φτιάξουμε καγιανα με πανσετακια μέσα για νοστιμιά. Έπρεπε να πάμε σούπερ μάρκετ για προμήθειες , έτσι κι έγινε παρόλο που ψιχαλιζε πάλι. Κατά τις 1 επιστρέψαμε και ξεκίνησε η μαγειρική... Μετρήσαμε ανθρώπους και τότε μόνο αντιληφθήκαμε ότι έπρεπε να μαγειρέψουμε για μια ντουζίνα ανθρώπους σχεδόν. Κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε και ευτυχώς βγήκε κάτι πολύ νόστιμο που όλοι το απόλαυσαν και πήραμε πολύ καλά σχόλια. Το πιο όμορφο όμως ήταν πώς άνθρωποι απ' όλες τις γωνιές του κόσμου, κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι να φάμε σαν πραγματική οικογένεια. Αυτό δεν το βρίσκεις πουθενά και είναι υπέροχο όταν συμβαίνει.
Στο αίθριο πάλι για κουβέντα και καφέ με θεματολογία κλασσικά για ταξίδια και μοτοσυκλέτες μέχρι που νύχτωσε... Μία όμορφη ημέρα που ξεκουραστήκαμε σωματικά και χαλαρώσαμε πνευματικά. Ήμασταν πια ένα βήμα μακριά από την Ελλάδα και την επόμενη ημέρα θα το κάναμε αυτό το βήμα.
Το πλάνο της επόμενης ημέρας ήταν να επισκεφθούμε κάποια αξιοθέατα της Βουλγαρίας που δεν τα είχε δει ξανά η Δ και να μπούμε Ελλάδα από Έβρο που δεν είχα ξαναμπεί ούτε εγώ με κατεύθυνση προς Αλεξανδρούπολη και έπειτα παραλιακά προς Καβάλα κι όπου νυχτωθούμε διανυκτέρευση. Μετά από ότι ζήσαμε στο εξωτερικό και τις διανυκτερεύσεις στις λίμνες,στα ποτάμια και στα δάση που κάναμε,την Δ δεν τη φόβιζε τίποτα.
Τελευταίο πρωινό εκτός Ελλάδος και ένας υπέροχος ήλιος σκαρφάλωνε στον ουρανό. Όλα έδειχναν ότι θα μας έκανε τέλειο καιρό για τη σημερινή βόλτα. Καφές, πρωινό στο αίθριο, φόρτωμα της μοτοσυκλέτας, τελευταίες φωτογραφίες με τους φίλους, αποχαιρετισμός και πάλι στο δρόμο με κατεύθυνση το μνημείο της Μπουζλουτζα, μετά από αυτό ένα άλλο μνημείο, μετά το πασο της Σιπκα
Η ίδια ερώτηση στο μυαλό μου....θα τα καταφέρω ακόμα μία ???? Θα τα ξαναδώ ? Θα μείνουν όπως τα άφησα ? Θα με κατακλείσουν οι ίδιες μυρωδιές ?? Κάνεις δεν ξέρει.
Σε κάποια βόλτα του παρελθόντος ειχυα βρεθεί σε ένα καμπ με ένα Γάλλο ταξιδευτή _ μοτοσυκλετιστη που είχε κάνει δύο φορές το γύρο του κόσμου με τη μοτοσυκλέτα του και τον ρώτησα αν του είναι βαρετό να επισκέπτεται τα ίδια μέρη ξανά και ξανά στα ταξίδια του. Η απάντηση ήταν πώς σε κάθε ταξίδι βλέπει διαφορετικά πράγματα γιατί πολύ απλά ο κόσμος αλλάζει... Αυτό που έχω καταλάβει πια είναι πως δεν αλλάζει μόνο ο κόσμος αλλά και εμείς σαν προσωπικότητες και σαν παρατηρητές.
Κάθε βόλτα , κάθε ταξίδι το κάνουμε με άλλα μάτια αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και ευτυχώς γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν φρικτά βαρετό.
Μ αυτές και άλλες σκέψεις μέσα στο κράνος φτάσαμε και περάσαμε σύνορα με Ελλάδα και κατεύθυνση η πλατεία του Ορμενίου.. Το Ορμένιο είναι το πρώτο Ελληνικό χωριό μετά τα σύνορα , οπότε τι καλύτερο απο ένα Ελληνικό καφεδάκι και χαλάρωση στη λιακάδα. Το απολαύσαμε στο καφενείο της πλατείας απέναντι από την εκκλησία του χωριού παρέα με αλλα δέκα άτομα που μάλλον αποτελούσαν και ολόκληρο τον πληθυσμό του χωριού. Επιτέλους μετά απο 23 ημέρες ακούγαμε να μιλούν τη γλώσσα μας στα διπλανά τραπέζια.
Ωραίο το καφεδάκι αλλά είχαμε χιλιόμετρα μπροστά μας , έπρεπε να φύγουμε γιατί είχε μεσημεριασει. Η κυρία που είχε το καφενείο όταν την πληρώσαμε μας έδωσε δώρο και μία φραντζολα ψωμί για το δρόμο.. ήταν πολύ γλυκιά χειρονομία και ξεκάθαρα ανθρώπινη. Μας είδε η γυναίκα με τη μηχανή φορτωμένους και αφήνοντας τις δικές της σκέψεις πίσω , σκέφτηκε εμάς που έχουμε κούραση και ταξίδι μπροστά μας οπότε η φραντζολα ίσως μας το έκανε πιο ευχάριστο,να ναι καλά η γυναίκα που μας σκέφτηκε.
Συνεχίζοντας προς την πόλη του Αλεξάνδρου περάσαμε και μια βόλτα να δούμε την αξιοθέατη ηλιθιότητα των ημερών μας... Τα σιδερένια τείχη που κατασκεύασαν κάποιοι ηλίθιοι με τα χρήματα όλων μας για να εμποδίσουν τάχα τις μεταναστευτικές ροές απο Τουρκία.. Μόνο που τα τείχη κάπου τελειώνουν και δίπλα ακριβώς υπάρχουν ακόμα βάρκες φουσκωμένες αλλά και ξεφούσκωτες που συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους κάθε βράδυ... Έπρεπε όμως κάπως να κοροϊδέψουν τον κόσμο οτι κάτι έκαναν.. τέλος πάντων .
Άλλος ένας χορταστικός ύπνος στην αιώρα μόλις ολοκληρώθηκε και σηκωθηκαμε να μαζευτούμε για να πάμε για καφέ. Πεντεμιση το πρωί που σηκωθηκαμε δεν υπήρχε καφές πουθενά. Εννοείται πως περάσαμε την πύλη του καμπ χωρίς να ψάξω κάποιον να πληρώσω αφού και εχθές μπηκαυμε χωρίς να μας τσεκαρει κανείς.
Όπως και να έχει, ήταν ευκαιρία να περάσουμε από το εθνικό πάρκο του Νέστου νωρίς μήπως και δούμε κάποια πουλιά η οτιδήποτε άλλο από πανίδα της λίμνης Βιστωνίδας.. Από την άλλη, χωρίς να πιείς καφέ για να ανοίξει το μάτι,τι να δείς όπως λέει και η Δ.
Ωραία η λίμνη , ωραία ατμόσφαιρα αλλά ακόμα πιο ωραία η μπουγάτσα που τρώγαμε κάνα σαρανταλεπτο αργότερα στο λιμάνι της Καβάλας με συνοδεία καφέ. Εννοείται θα πάω ξανά στη Βιστωνίδα για να φωτογραφίσω αφού πρώτα κάνω τη σχετική έρευνα. Για την ώρα απολαύσαμε καφεδάκι και τσιγάρο στο πολύ όμορφο λιμάνι
Συνεχίζοντας όμως προς δυτικά απο τον αγαπημένο επαρχιακό δρόμο βρήκαμε αυτή την ωραία θέα... οπότε ξανα διάλειμμα για καφέ και τσιγάρο. Σήμερα ήμασταν Ελλάδα,δεν αγχωνόμαστε ακόμα και μεσάνυχτα να φτάναμε στα Καμμένα Βούρλα που θα διανυκτερευαμε, οπότε ΧΑΛΑΡΑΑΑΑΑΑ όπως λένε οι βόρειοι.
Πανέμορφος ο παραλιακός επαρχιακός δρόμος που σε ταξιδεύει δίπλα στη θάλασσα μέχρι και το Σταυρό σχεδόν και μετά σε ανεβάζει να περάσεις βόρεια της Βόλβης όπου εννοείται κάναμε άλλη μια στάση μιας και ήταν υπέροχα. Κατέβηκα μέχρι την όχθη της λίμνης με τη μηχανή για να έχουμε και τα πράγματα δίπλα να ετοιμάσουμε κάτι να φάνε και να πιούμε και βλέπω ένα τρακτέρ το οποίο ήταν σχεδόν το μισό μέσα στη λίμνη.
Ευκαιρία για φωτογραφία....και γνωριμία απ οτι αποδείχθηκε. Ήταν ένας κύριος που ήταν ψαράς και μάζευε ένα τεράστιο όγκο από δίχτυα που δεν είχαν όμως την αναμενόμενη απόδοση σε ψαριά...και ήταν λίγο εκνευρισμένος. Αυτός ο κύριος (λυπάμαι που μου διαφεύγει το όνομα του) λοιπόν σχεδόν 70 ετων με ενημέρωσε οτι υπάρχει μια ομάδα αναβατών της ηλικίας του στα γύρο χωριά που έχουν όλοι τους μοτοσυκλέτες εποχής , κυρίως όμως τα εξακυλινδρα CBX 1050 της HONDA οπότε σαν μοτοσυκλετιστης κι αυτός χάρηκε πολύ όταν άκουσε για τη βόλτα μας αλλά ξενέρωσε λίγο όταν άκουσε οτι το bmw μου ειναι μόνο 800 κυβικά και έχει δυο κυλίνδρους...χαχαχαχα, άλλες εποχές, άλλα μυαλά.
Την επόμενη μέρα την περάσαμε στο κάμπινγκ χωρίς να κάνουμε απολυτος τίποτα, καφές και ξάπλα στη λιακάδα
Τελευταία ημέρα της βόλτας,της άδειας,των διακοπών και της ξεγνοιασιάς.... Τα κεφάλια μέσα για το δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Τα τελευταία χιλιόμετρα έγιναν διαδικαστικά και πάντα εκτός Νέας Εθνικής οδού όπως και τα περισσότερα του ταξιδιού μας.
Φωτογραφίες από εδώ δεν χρειάζονται μιας και δεν υπάρχει κάτι νέο και διαφορετικό να δείξουμε.
Σας χρωστάω έναν επίλογο και κάποια όμορφα βίντεο της βόλτας που ήδη δουλεύονται.
Θα έρθουν και τα δύο σύντομα.
Ελπίζω η βόλτα και η περιγραφή να σας εμπνεύσουν για νέες όμορφες περιπέτειες.
Συνολο διανυθεντων χιλιομετρων βολτας 8255
Μέση κατανάλωση μοτοσυκλέτας 5,5 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα δικάβαλη και υπερβολικά φορτωμένη.
